(Mk 9,2-10) Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden wytwórca sukna na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni. I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy powstać z martwych.
Od początku chrześcijaństwa przemienienie Chrystusa wiązane jest z Jego Krzyżem. Jezus tuż przed przemienieniem oraz po przemienieniu, zapowiada swoją mękę i śmierć. Inni ewangeliści dodają nawet, że Jezus rozmawia z Mojżeszem i Eliaszem o odejściu, które miało dokonać się w Jerozolimie, czyli o Jego śmierci.
Dzisiejsza Ewangelia chce nas przekonać, że drugą stroną krzyża – męki i śmierci Jezusa, jest chwała ukazana w Przemienieniu. Pokazuje nam jednocześnie, że droga Jezusa prowadzi do chwały i wywyższenia, do całkowitego i ostatecznego spotkania z Ojcem. Spotkania odbywającego się pod znakiem krzyża, którego groza przemienia się w promienną wspaniałość.
Jezus jest „Synem umiłowanym” nie pomimo cierpienia ale właśnie z jego powodu. Wielkanoc okazuje się uwieńczeniem krzyża. Krzyż przestaje być dla Jezusa jakimś przypadkiem czy nieszczęściem. W krzyżu rozbłyska bowiem wola Ojca.
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa, ze względu na „splendor” krzyża nigdy nie przedstawiano na nim umęczonego Chrystusa. Dla podkreślenia blasku i chwały krzyża, ozdabiano go złotem, srebrem i drogocennymi kamieniami.
Moment przemienienia Jezusa był niezwykle ważny dla Jego uczniów. Co prawda od chwili swojego wyznania, Piotr i inni zaczęli widzieć w Jezusie Chrystusa, ale nie chcieli widzieć krzyża. To wydarzenie uświadomiło im, w jakim celu podążają za Jezusem.
Obyśmy i my potrafili uwierzyć, że nasze cierpienia i krzyże mają swoją drugą, bardziej chwalebną, stronę. Obyśmy potrafili zaufać, że przez krzyż prowadzi droga do triumfu.
2 Niedziela Wielkiego Postu B (28.02.2021) – Komentarz do Ewangelii
(Mk 9,2-10)
Jezus wziął z sobą Piotra, Jakuba i Jana i zaprowadził ich samych osobno na górę wysoką. Tam przemienił się wobec nich. Jego odzienie stało się lśniąco białe tak, jak żaden wytwórca sukna na ziemi wybielić nie zdoła. I ukazał się im Eliasz z Mojżeszem, którzy rozmawiali z Jezusem. Wtedy Piotr rzekł do Jezusa: „Rabbi, dobrze, że tu jesteśmy; postawimy trzy namioty: jeden dla Ciebie, jeden dla Mojżesza i jeden dla Eliasza”. Nie wiedział bowiem, co należy mówić, tak byli przestraszeni. I zjawił się obłok, osłaniający ich, a z obłoku odezwał się głos: „To jest mój Syn umiłowany, Jego słuchajcie”. I zaraz potem, gdy się rozejrzeli, nikogo już nie widzieli przy sobie, tylko samego Jezusa. A gdy schodzili z góry, przykazał im, aby nikomu nie rozpowiadali o tym, co widzieli, zanim Syn Człowieczy nie powstanie z martwych. Zachowali to polecenie, rozprawiając tylko między sobą, co znaczy powstać z martwych.
Od początku chrześcijaństwa przemienienie Chrystusa wiązane jest z Jego Krzyżem. Jezus tuż przed przemienieniem oraz po przemienieniu, zapowiada swoją mękę i śmierć. Inni ewangeliści dodają nawet, że Jezus rozmawia z Mojżeszem i Eliaszem o odejściu, które miało dokonać się w Jerozolimie, czyli o Jego śmierci.
Dzisiejsza Ewangelia chce nas przekonać, że drugą stroną krzyża – męki i śmierci Jezusa, jest chwała ukazana w Przemienieniu. Pokazuje nam jednocześnie, że droga Jezusa prowadzi do chwały i wywyższenia, do całkowitego i ostatecznego spotkania z Ojcem. Spotkania odbywającego się pod znakiem krzyża, którego groza przemienia się w promienną wspaniałość.
Jezus jest „Synem umiłowanym” nie pomimo cierpienia ale właśnie z jego powodu. Wielkanoc okazuje się uwieńczeniem krzyża. Krzyż przestaje być dla Jezusa jakimś przypadkiem czy nieszczęściem. W krzyżu rozbłyska bowiem wola Ojca.
W pierwszych wiekach chrześcijaństwa, ze względu na „splendor” krzyża nigdy nie przedstawiano na nim umęczonego Chrystusa. Dla podkreślenia blasku i chwały krzyża, ozdabiano go złotem, srebrem i drogocennymi kamieniami.
Moment przemienienia Jezusa był niezwykle ważny dla Jego uczniów. Co prawda od chwili swojego wyznania, Piotr i inni zaczęli widzieć w Jezusie Chrystusa, ale nie chcieli widzieć krzyża. To wydarzenie uświadomiło im, w jakim celu podążają za Jezusem.
Obyśmy i my potrafili uwierzyć, że nasze cierpienia i krzyże mają swoją drugą, bardziej chwalebną, stronę. Obyśmy potrafili zaufać, że przez krzyż prowadzi droga do triumfu.